برخی از حقوق زن و شوهر در قانون مدنی

قانون مدنی كشور برای تعیین حدود وظایف و حقوق زن و شوهر نسبت به یكدیگر مقرراتی را وضع كرده است.البته باید پذیرفت در امور مربوط به زن و شوهر قبل از قانون و قواعد الزامآور حقوقی، اخلاق و فطرت، معیار و ملاك یك زندگی همراه با آسایش است و هیچگاه نمیتوان با الزامات قانونی و احكام دادگاه دوام و بقای یك خانواده را تضمین كرد. به هرحال برخی از این قوانین عبارت است از:

ـ زن و شوهر مكلف به داشتن روابط انسانی بوده و باید تمام تلاش خود را برای تحكیم مبانی خانواده و پرورش فرزندان به كارگیرند.

ـ در عقد دائم نفقه زن كه عبارت است از مسكن، لباس، غذا، اثاث، هزینه درمان و... به عهده شوهر است حتی اگر زن از نظر مالی غنی یا دارای درآمد و شغل دولتی باشد.

ـ زن باید در منزلی كه شوهر تعیین میكند اقامت كند مگر آنكه اجازه اختیار تعیین منزل در عقدنامه به زن داده شده باشد یا اینكه بودن زن و شوهر در یك منزل برای زن خطر جانی، مالی یا شرافتی داشته باشد كه در این صورت زن میتواند مسكن جداگانهای برای خودش انتخاب كند و اگر به این علت زن مسكن جداگانهای اختیار كرده باشد باز هم نفقه او به عهده شوهر است.

ـ شوهر حق دارد زن خود را از انجام حرفه یا صنعتی كه منافی مصالح خانوادگی است یا مخالف حیثیت او یا همسرش است، منع كند. البته زن هم حق دارد برای این موضوع به دادگاه مراجعه كند و اگر ثابت شد كه شغل زن مخالف با شأن و حیثیت او یا همسرش نیست می تواند با حكم دادگاه به شغل خود باز گردد.

ـ زن حق دارد بطور مستقل در دارایی خود هرگونه تصرفی داشته باشد. برای مثال زن میتواند سهمالارث پدریاش را به سایر ورثه یا دیگران ببخشد و شوهر حق مداخله در این امور را نخواهد داشت.

ـ زن یا شوهر حق دارند هنگام عقد هرگونه شرط معقول و مشروعی را به عقد اضافه كنند. برای مثال شرط شود كه هر گاه شوهر، همسر دیگری اختیار كرد زن وكیل شوهر برای طلاق باشد.

محبت‌دیدن، حقی طبیعی...